Het doel van de voorgestelde verordening is het creëren van veilige locaties voor klanten en het ontmoedigen van illegale activiteiten. De bestuursambtenaren van de stad Rietwijk zullen de volgende verordening in overweging nemen op de komende vergadering(en) van het College van Schepenen.
De lichamen lagen onbegraven op straat. Alle spoorwegen en schepen met voedsel en dergelijke naar de grote stad waren gestopt met lopen en menigte van de hongerige armen plunderde de winkels en magazijnen. Moord en diefstal en dronkenschap waren overal. De mensen waren de stad al met miljoenen mensen ontvlucht – eerst de rijken, in hun privé-auto’s en vuilniswagens, en vervolgens de grote massa van de bevolking, te voet, die de pest met zich meedroeg, en zelf de boeren en alle steden en dorpen onderweg uithongerde en plunderde.
Veilige locaties voor burgers
De man die dit nieuws stuurde, de draadloze operator, was alleen met zijn instrument op de top van een hoog gebouw. De mensen die in de stad zijn gebleven – hij schatte ze op enkele honderdduizenden – waren gek geworden van angst en drank, en aan alle kanten van hem waren grote branden aan het woeden. Hij was een held, die man die zich aan zijn post- en obscure krantenman hield, hoogstwaarschijnlijk.
“Vierentwintig uur lang, zei hij, waren er geen transatlantische luchtschepen aangekomen en kwamen er geen berichten meer uit Engeland. Hij verklaarde wel dat een bericht uit Berlijn – dat is in Duitsland – aankondigde dat Hoffmeyer, een bacterioloog van de Metchnikoff School, het serum voor de pest had ontdekt. Dat was het laatste woord, tot op de dag van vandaag, dat wij van Amerika ooit uit Europa hebben ontvangen. Als Hoffmeyer het serum had ontdekt, was het te laat, of anders, lang geleden, zouden ontdekkingsreizigers uit Europa ons zijn komen zoeken. We kunnen alleen maar concluderen dat wat er in Amerika is gebeurd, in Europa is gebeurd, en dat er op zijn best een aantal punten de Scarlet-dood op dat hele continent hebben overleefd.
“Een dag lang bleven de zendingen uit New York komen. Toen hielden ook zij op. De man die ze had gestuurd, die in zijn hoge gebouw was neergestreken, was ofwel gestorven aan de pest ofwel verteerd in de grote branden die hij had beschreven als woedend om hem heen. En wat zich in New York had voorgedaan, was in alle andere steden herhaald. Het was hetzelfde in San Francisco, en Oakland, en Berkeley. Tegen donderdag stierven de mensen zo snel dat hun lijken niet meer te behandelen waren, en overal lagen dode lichamen. Donderdagavond begon de paniek voor het land. Stel je voor, mijn kleinzonen, mensen, dikker dan de zalmrun die je hebt gezien op de Sacramento rivier, die miljoenen mensen uit de steden stroomt, waanzinnig over het land, in een vergeefse poging om te ontsnappen aan de alomtegenwoordige dood. Zie je, ze droegen de ziektekiemen met zich mee. Zelfs de luchtschepen van de rijken, op de vlucht voor de vasten in de bergen en de woestijn, droegen de ziektekiemen met zich mee..
“Honderden van deze luchtschepen ontsnapten naar Hawaï, en niet alleen brachten ze de pest mee, maar ze vonden de pest ook al voor hen. Dit hebben we geleerd, door de verzendingen, totdat alle orde in San Francisco verdween en er geen operators meer op hun posten waren om te ontvangen of te verzenden. Het was verbazingwekkend, verbazingwekkend, dit verlies aan communicatie met de wereld. Het was precies alsof de wereld was opgehouden, uitgewist. Die wereld bestaat al zestig jaar niet meer voor mij. Ik weet dat er plaatsen moeten zijn als New York, Europa, Azië en Afrika, maar daar is in zestig jaar geen woord meer van gehoord. Met de komst van de Scarlet-dood viel de wereld uit elkaar, absoluut, onherstelbaar. Tienduizend jaar cultuur en beschaving gingen in een oogwenk voorbij, ‘vervallen als schuim’.
“Ik vertelde over de luchtschepen van de rijken. Ze droegen de pest met zich mee en waar ze ook vluchtten, ze stierven. Ik heb nooit meer dan één overlevende van een van hen ontmoet, Mungerson. Hij was daarna een Santa Rosan, en hij trouwde met mijn oudste dochter. Hij kwam acht jaar na de pest bij de stam. Hij was toen negentien jaar oud, en hij moest nog twaalf jaar wachten voordat hij kon trouwen. Zie je, er waren geen ongetrouwde vrouwen, en sommige van de oudere dochters van de Santa Rosans waren al bespoken. Hij moest dus wachten tot mijn Mary zestien jaar was geworden. Het was zijn zoon, Gimp-Leg, die vorig jaar werd gedood door de bergleeuw.
